Spska pravoslavna crkva i vernici slave danas Svetog Nikolu i ovo je najčešća krsna slava u Srba. Pada u vreme božićnog posta, pa je i slavska trpeza obavezno posna, čak i u kućama čiji su preci slavili mrsno.
Njegova čuda i vera proslavili su ga još za života, pa su ga prvo narod, a zatim i crkva proglasili za svetitelja. Rođen je u primorskom gradu Patare u maloazijskoj oblasti Likiji, kao sin jedinac znamenitih i bogatih roditelja, koji se pod uticajem strica, mlad posvetio svešteničkom životu.
Sveti Nikola se pročuo svojim neumornim radom, milosrđem i nepokolebljivom verom u Isusa Hrista. Po smrti roditelja razdelio je svu imovimu siromašnima, starima i nemoćnima. Dobra dela činio je tajno, sakriven od bilo čijeg pogleda. O njegovim milosrdnim delima zapisane su mnoge priče. Smatra se zaštitnikom dece, učenih ljudi, trgovaca, mornara, putnika uopšte.
Umro je na današnji dan 343. godine i sahranjen je u sabornoj crkvi u Miri, gde je njegovo telo počivalo više od šest vekova. Kada su Turci u jedanaestom veku osvojili Likiju, mošti Svetog Nikole prenete su u Bari u Italiju, gde se nalaze i danas.
U narodu se veruje da Sveti Nikola noć uoči praznika, jašući na belom konju, obilazi decu koja su bila dobra u toku godine i deli poklone. I danas mnogi mališani čiste svoje cipele i stavljaju ih u prozore, očekujući dar od sveca.
