Prisetićemo se ponovo Prvog svjetskog rata kroz obilježavanja praznika u Srbiji 11. novembra Dana primirja, uz priču i o poginulom učesniku Solunskog fronta iz Zvornika
Prve pobede Srba na Drini i proboj Solunskog fronta su deo istorije sa kojom se Srbi posebno ponose i zato se prisetimo kako je izgledao kraj Prvog svjetskog rata, zašto i na koji način se obilježava 11.novembar kao praznik mira. Srbija ovaj datum slavi od 2012.godine, a za simbol državnog praznika uzet je cvet Natalijina ramonda - takozvana biljka feniks - u znak sećanja na stradanja koje je Srbija podnela, a zatim se ponovo uspostavila kao država. U odnosu na broj stanovnika Srbija je podnela najveće žrtve.
Natalijina ramonda raste uglavnom na istoku Srbije, ali i na planini Nidže, čiji je najviši vrh Кajmakčalan, poprište slavne Solunske bitke. Ta retka i zaštićena biljka raste na području Balkana – u Srbiji, Severnoj Makedoniji i Grčkoj. Ona je biljka feniks i kao što je srpska vojska, posle svih stradanja i gubitaka koje je podnela od 1914. do 1918. godine, izašla iz rata kao pobednica, takva je i ona. Postoje Natalijina ramonda i srpska ramonda, koje su evoluirale pa mogu da podnesu dugačke periode bez vode. One se potpuno osuše i deluju kao da su mrtve, uginule, ali ako budu zalivene, isti ti listovi oživeće za 24 sata i zato je ramonda uzeta za simbol uskrsnuća srpske države i vojske.
Amblem za praznik je cvet Natalijine ramonde na crno-zelenoj traci, koja simbolizuje traku istih boja sa ordena takozvane Albanske spomenice, spomenice koja je dodeljena za vernost otadžbini svim pripadnicima srpske vojske koji su se u zimu 1915. i 1916. godine povlačili preko nepristupačnih predela Albanije, a koja je državno vojno i civilno odlikovanje. Srbija je, posle ogromnih gubitaka tokom povlaćenja, uz pomoć saveznika na ostrvu Кrf obnovila je nage i krenula u junački proboj solunskog fronta. Jurišali su Srbi i ginuli, mnogo ih je zauvjek ostalo da počiva na planini Nidže, na prostoru od Кajmakčalana do Bitola. Mnogo njih je iz Podrinja, za kojih se zna i za koje se ne zna da li su poginuli. Vest o njihovoj pogibiji nikada nije stigl do porodica.
Nedavno se saznalo i za pogibiju na solunskom frontu jednog Zvorničanina. Iako su Srbi sa lijeve obale tada bili u Austrougarskoj državi, mnogi su raznim kanalima otišli, prebegli i borili se u srpskoj vojsci. Zahvaljujući knjizi „Čuvari istorije od Кajmakčalana do Bitolja“ atorke Ljiljane Tanasijević iz Beograda, saznalo se za pogibiju a Solunskom frontu Jakova Stevanovića. Na planini Nidže, među mnogobrojnim, ona je otkrila i spomenik dobrovoljca Jakovu Stevanoviću iz sela Liješanj, kod Zvornika.
U prvi mah ona je na spomeniku uočila drugo prezime Stefanović iz Liješnja, ali nakon javljanja rodbine utvrdilo da se radi o spomeniku Jakova Stevanovića.
Na spomeniku je otkriven tekst „Ovde počiva redov, dobrovoljac, Jakov Stevanović, Zvornik, Bosna, rođen 1895. godine, poginuo 1918. godine na položaju kod sela Starovine”. Njegovo ime je pronađeno i u spisku grobova srpskih vojnika iz 1920. godine gde je pisalo da je Jakov Stevanović bio redov 3. čete, 1. bataljona 3. puka, da je bio iz sela Liješanj, kod Zvornika, da je poginuo 15. maja 1918. godine, kao i da je imao 23. godine kada je poginuo.
Njegovo ime Jakov Stevanović sa tekstom „Solunskom dobrovoljcu poginulom u velikom ratu”, uklesano je ove godine i na spomeniku u njegovom selu Liješanj iz koga je otišao i priključio se srpskoj vojsci.
